12 cech typowych dla tekstów pisanych przez AI

Po kilku latach z czatbotami wiele osób „czuje”, że tekst brzmi jak z AI. Za tym przeczuciem stoją konkretne nawyki modeli językowych. Oto dwanaście najczęstszych — z ważnym zastrzeżeniem na końcu.

Język i frazy

1. Otwarcie „z szerokiej perspektywy”

„W dzisiejszych czasach…”, „W dobie cyfryzacji…”, „W dynamicznie zmieniającym się świecie…”. Model lubi zacząć od ogólnego tła, zanim przejdzie do rzeczy.

2. Słowa-wytrychy

„Kluczowy”, „istotny”, „niezwykle”, „wyjątkowy”, „kompleksowy”, „efektywny” — po polsku; „crucial”, „pivotal”, „seamless”, „delve”, „tapestry” — po angielsku. Pojedynczo są zupełnie normalne. Podejrzana jest ich gęstość.

3. Gładkie przejścia

„Ponadto”, „co więcej”, „warto również zauważyć”, „z drugiej strony”. Każdy akapit jest elegancko przyklejony do poprzedniego — czasem zbyt elegancko jak na zwykły tekst.

4. „To nie tylko X, to Y”

Konstrukcja kontrastu („Sztuczna inteligencja to nie tylko technologia — to zmiana sposobu myślenia”) jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych tików nowszych modeli.

Budowa tekstu

5. Równy rytm zdań

Zdania mają podobną długość i budowę. Brakuje krótkich, urwanych zdań i długich, poplątanych — tych, które zdarzają się ludziom.

6. Symetria i wyliczenia po trzy

Trzy argumenty, trzy przymiotniki, trzy akapity rozwinięcia. Listy punktowane z pogrubionym nagłówkiem w każdym punkcie.

7. Zgrabne podsumowanie albo morał

„Podsumowując…”, „Ostatecznie najważniejsze jest…”. Tekst kończy się uporządkowanym wnioskiem, często optymistycznym, nawet gdy nikt o niego nie prosił.

8. Wyważenie na siłę

Każda teza dostaje swoje „jednak”, każde ryzyko — „ale też szansę”. Model unika jednoznacznych opinii i asekuruje się zwrotami typu „może”, „w pewnym stopniu”, „zależy od kontekstu”.

Treść

9. Ogólniki zamiast konkretów

„Wiele badań pokazuje”, „eksperci podkreślają”, „liczne korzyści”. Brakuje nazwisk, dat, liczb, nazw miejsc i szczegółów, które ktoś znałby z własnego doświadczenia.

10. Brak własnego głosu

Tekst jest poprawny, ale nie wiadomo, kto go napisał: brak anegdot, ironii, nietypowych skojarzeń, ulubionych powiedzonek autora.

11. Bezbłędność

Brak literówek, brak powtórzeń, idealna interpunkcja. Sama poprawność niczego nie dowodzi — ale w tekście, który miał być szybką notatką, bywa sygnałem.

12. Ślady czatu

Pogrubienia w gwiazdkach (**tak**), nagłówki z krzyżykiem, emoji jako punktory, strzałki, a czasem zapomniane „Oczywiście! Oto tekst:” na początku albo „Mam nadzieję, że to pomoże” na końcu. To najmocniejszy pojedynczy sygnał — zostaje po bezpośrednim skopiowaniu odpowiedzi.

Ważne zastrzeżenie

Każda z tych cech występuje też w tekstach pisanych przez ludzi. Szkolne wypracowania uczą otwierania „z szerokiej perspektywy” i kończenia wnioskiem. Teksty urzędowe są ogólnikowe. Dobry redaktor usuwa literówki i wyrównuje rytm. Co ciekawe, w naszych testach na polskich tekstach długi myślnik „—”, często wymieniany jako znak AI, częściej pojawiał się w tekstach ludzkich (literatura, encyklopedie) niż w maszynowych.

Dlatego detektorai.pl nie wydaje wyroku na podstawie jednej cechy. Pokazujemy, co przemawia za AI, ale też co przemawia za człowiekiem — i łączymy wiele niezależnych sygnałów. Więcej o ograniczeniach przeczytasz w artykule Dlaczego detektory AI się mylą.